ကျူးကျော်နေထိုင်သူတွေကို အာဏာပိုင်တွေက အင်အားသုံးပြီး ဖယ်ရှားရှင်းလင်းခဲ့တာဟာ ဦးသိန်းစိန်အစိုးရလက်ထက်မှာတော့ ပိုပိုပြီး ကြားလာရတတ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းပါ။ နေစရာမရှိတဲ့သူတွေဟာ ရန်ကုန်မြို့ မြေကွက်လပ်လွတ်တွေမှာ ကြုံသလို တဲထိုးပြီး နေကြတာဟာ မမြင်ချင်မှအဆုံးပါပဲ။ သူတို့က တဲထိုးပြီးနေလိုက်၊ အာဏာပိုင်တွေက ပြန်ဖျက်လိုက်နဲ့ ဖြစ်ပျက်သံသရာ လည်နေပါတယ်။
ရန်ကုန် - ၂ဝ၁၅ ဇွန်လ ၃ ရက်နေ့ မနက်မိုးမလင်းခင်မှာ ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး မင်္ဂလာဒုံမြို့နယ် တံတားဘောင်ကျေးရွာအနီး ၆၄၇ ဧကရှိတဲ့ မြေကွက်လပ်ကြီးထဲကို ဝါးလုံးတွေ၊ တုတ်တွေ ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ လူ ၂ဝဝ လောက် ဝင်ရောက်လာကြပါတယ်။ အဲဒီ မြေကွက်လပ်မှာ ပြီးခဲ့တဲ့လပိုင်းကစပြီး တဲထိုးပြီးနေကြတဲ့ ကျူးကျော်နေအိမ်တွေရယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ငါးနှစ် လောက် ကတည်းက စိုက်ပျိုးလာတဲ့စိုက်ခင်းတွေရယ် ရှိတာပါ။ တုတ်တွေကိုင်ထားသူတွေက တဲပေါ်ကလူတွေကို အိမ်အောက်ဆင်းခိုင်းပြီး အိမ်တွေကိုစဖျက်ပါတော့တယ်။ သူတို့နဲ့အတူ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်အချို့လည်း လိုက်ပါလာကြပါတယ်။
“လာဖျက်တဲ့သူတွေ တွန်းထိုးလို့ ကျွန်မ သတိတချက်မေ့သွားတယ်။ သတိပြန်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မအိမ်လည်းမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ကျူးကျော်အိမ်တွေဘေးက မုန်လာ၊ ဂေါ်ဖီစိုက်ခင်း တွေပေါ်ကို ဖိနပ်တွေနဲ့နင်း၊ အမိုးတွေကို ဓားတွေနဲ့ခုတ်ဖျက်နေကြတယ်” လို့ တဲအိမ်အဖျက်ခံခဲ့ရတဲ့ထဲမှာပါတဲ့ မသီတာ ပြောပါတယ်။ အိုးခွက်ပန်းကန်တွေ၊ ပစ္စည်းပစ္စယတွေ ယူချိန် မရဘဲ ဝါးတဲအိမ်လေးအဖျက်ခံလိုက်ရတာကို ဒီအတိုင်းမတ်တပ်ရပ် ကြည့်နေခဲ့ရတယ်လို့ သူက ငိုမဲ့မဲ့နဲ့ပြောပါတယ်။
မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ မသီတာတို့ရဲ့တဲအိမ်လိုမျိုး အိမ်ပေါင်း ၅ဝဝ လောက်နဲ့ စိုက်ခင်းတွေဟာ ထိုးချေမွဖျက်ဆီးခံလိုက်ကြရတယ်။ အာဏာပိုင်တွေကတော့ အဲဒီနေရာဟာ မွေးမြူရေးနဲ့ ရေလုပ်ငန်းဝန်ကြီးဌာနပိုင်မြေဖြစ်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ သို့သော်လည်း အဲဒီနေရာဟာ စားကျက်မြေဖြစ်တယ်၊ အိမ်ဆောက်ပြီး နေလို့ရတယ် ဆိုပြီး နိုင်ငံရေးတက်ကြွ လှုပ်ရှားသူ တချို့ဆီက သိရတာကြောင့် ဒီနှစ်ဆန်းပိုင်းမှာ ကျူးကျော်တဲလေးတွေ ဆောက်ကြတယ်၊ လေးရက်အတွင်း ဝါးတဲအိမ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် တိုးပွားခဲ့တယ်လို့ ကလေးနှစ်ယောက်မိခင် မသီတာက သူ့အိမ်နေရာဟောင်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ဆက်ပြောတယ်။
မင်္ဂလာဒုံမြို့နယ်၊ ကျေးလက်ဒေသမှာ အိမ်ငှားခ မတတ်နိုင်တော့လို့ ကျူးကျော်ရပ်ကွက် ရောက်လာရာမှာ ခင်ပွန်းသည်က အဲဒီနားက စက်ရုံတစ်ရုံမှာ ဝင်လုပ်ပါတယ်။ တဲအိမ် အဖျက်ခံရပြီးနောက်မှ ခင်ပွန်းသည်က စက်ရုံထဲမှာ အလုပ်သမားတွေနေတဲ့ တန်းလျားကိုရောက်၊ သူက ပဲခူးမြို့က အဒေါ်ဖြစ်သူထံ ပြောင်းရွှေ့၊ ကျောင်းတက်နေတဲ့ကလေးတွေကိုတော့ ရွာက ဆွေမျိုးအိမ်တစ်အိမ် ပို့ရပါတယ်။
ဒေသအုပ်ချုပ်ရေးမှူးကတော့ အဲဒီနေရာဟာ စီမံကိန်းနယ်မြေဖြစ်တယ်၊ ဒီလူတွေ စတင်ကျူးကျော်နေထိုင်ကြတဲ့အတွက် လက်ဦးမှုယူပြီးရှင်းလင်းနေရတယ်လို့ပြောပါတယ်။ အဲဒီအနီးအနားမှာတော့ တိုက်ဂါးဘီယာစက်ရုံရှိတာကိုတွေ့ရတဲ့ အတွက် ပြည်တွင်း သို့မဟုတ် ပြည်ပ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုခုကို လုပ်ငန်းတစ်ခုခု လုပ်ကိုင်ဖို့ မွေး/ရေ ဝန်ကြီး ဌာနက မြေငှားထားတာဖြစ်မယ်လို့ ဒေသခံတွေကမှန်းဆကြပါတယ်။
အရပ်သား အစိုးရသစ် တက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ကျူးကျော်ပြဿနာ
ကျူးကျော်နေထိုင်သူတွေကို အာဏာပိုင်တွေက အင်အားသုံးပြီး ဖယ်ရှားရှင်းလင်းခဲ့တာဟာ ဦးသိန်းစိန်အစိုးရလက်ထက်မှာတော့ ပိုပိုပြီး ကြားလာရတတ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းပါ။ မသီတာတို့လို နေစရာမရှိတဲ့သူတွေဟာ ရန်ကုန်မြို့ မြေကွက်လပ်လွတ်တွေမှာ ကြုံသလို တဲထိုးပြီး နေကြတာဟာ မမြင်ချင်မှအဆုံးပါပဲ။ သူတို့က တဲထိုးပြီးနေလိုက်၊ အာဏာပိုင်တွေက ပြန်ဖျက်လိုက်နဲ့ ဖြစ်ပျက်သံသရာ လည်နေပါတယ်။
ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီးရဲ့ မြို့နယ်ပေါင်း ၄၆ ခုထဲမှာ ကျူးကျော်နေထိုင်သူမရှိတာ နှစ်မြို့နယ်ပဲ ရှိနေတယ်၊ သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်အစိုးရလက်ထက်မှာဆိုရင် ကျူးကျော်နေထိုင်မှုတွေ ပိုပိုများများလာခဲ့တယ်၊ ဒီနှစ်ထဲမှာဆိုရင် ကျူးကျော်နေထိုင်သူ နှစ်သိန်းကျော်တိုးလာတယ်လို့ တိုင်းအစိုးရအဖွဲ့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေက ဆိုပါတယ်။
ကျူးကျော်နေထိုင်ကြသူတွေထဲမှာ ၂ဝဝ၈ ခုနှစ် နာဂစ်မုန်တိုင်းသင့်ဒေသကနေ ရန်ကုန်ကို ရွှေ့ပြောင်းအခြေချနေထိုင်ကြသူတွေ၊ တခြားသော ကျေးလက်ဒေသကနေ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းသစ်တွေကိုရှာဖွေဖို့ မြို့တက်လာကြသူတွေဖြစ်ပြီး တချို့ကလည်း ရန်ကုန်မှာ အိမ်လခ ကြောက်ခမန်းလိလိ ကြီးမြင့်လာတဲ့အတွက် လွတ်နေတဲ့နေရာမှာ သွားနေကြသူတွေ စသဖြင့် အမျိုးမျိုး တွေ့ရမှာပါ။ များသောအားဖြင့်တော့ သူတို့တွေဟာ ဝန်ကြီးဌာနပိုင်မြေ၊ စီမံကိန်းမြေ၊ စက်မှုဇုန်မြေ၊ လယ်မြေပေါ်မှာ ကျူးကျော်နေထိုင်ကြတယ်လို့ အစိုးရအဖွဲ့ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေက ဆိုပါတယ်။
၂ဝ၁၃ ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလထဲမှာ လှိုင်သာယာနဲ့ တွံ့တေးမြို့အကြား ပန်းလှိုင်မြစ်ကမ်းဘေးမှာရှိတဲ့ မြေနုကျွန်းပေါ်မှာ ကျူးကျော်အိမ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ရှိလာပြီး တချို့ကခြံပိုင်ရှင် တွေနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ကြပါတယ်။ တစ်လအကြာမှာတော့ အာဏာပိုင်တွေက သူတို့ကို လုံးဝဖယ်ရှားခဲ့ပါတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ပတ်ရထားလမ်းဘေးတစ်လျှောက်မှာ နေထိုင်တာ သက်တမ်း နှစ်၂ဝ ရှိလာသူတွေလည်း ကျူးကျော်စာရင်းထဲ ရှိပါတယ်။ မြန်မာ့မီးရထား၊ ဂျပန် အပြည်ပြည် ဆိုင်ရာပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး အေဂျင်စီ (JICA) တို့ရဲ့ မြို့ပတ်ရထားလမ်း အဆင့်မြှင့်တင်မယ့် စီမံကိန်းရှိတာကြောင့် ဖယ်ရှားပေးဖို့အတွက် ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်မှာ သူတို့ကို အကြောင်းကြားစာပေးပို့ခဲ့ပါတယ်။
ကျူးကျော်ပြဿနာဟာ ရန်ကုန်တစ်မြို့တည်းမှာသာ တွေ့ရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ၂ဝ၁၂ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ အတွင်းကလည်း မန္တလေးမြို့၊ ချမ်းမြသာစည်မြို့နယ်၊ မြနန္ဒာရပ်ကွက်က ကျူးကျော် နေထိုင်သူတွေကို အာဏာပိုင်တို့က အင်အားသုံး ဖယ်ရှားရာမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ပြီး တချို့ အထိန်းသိမ်းခံလိုက်ရပါတယ်။ အစိုးရရုံးစိုက်ရာ နေပြည်တော်မှာလည်း ကျူးကျော်ပြဿနာရှိတာပါပဲ။ အဲဒီဒေသမှာ နှစ်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ကြသူတချို့ကို ကျူးကျော်သူများအဖြစ် အာဏာပိုင်တွေက သတ်မှတ်ခဲ့ကြပါတယ်။
လုပ်စားမှုတွေလည်းပါတဲ့ ကျူးပြဿနာ
ကျူးကျော်နေထိုင်ကြသူတွေဟာ အိမ်ငှားခ မတတ်နိုင်သူ၊ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းအတွက် မြို့ပြရောက်လာသူတွေ ဖြစ်တယ်ဆိုပေမယ့်လည်း ဒီအထဲမှာ ငွေကြေးတတ်နိုင်သူ၊ နိုင်ငံရေး အမြတ်ထုတ်သူတွေလည်း ရောထွေးပြီး ရှိနေတာပါ။ ကျူးကျော်၊ အိမ်ဆောက်လုပ်ပြီးတော့ အိမ်ငှားစားကြသူတွေ၊ ရွှေ့ပြောင်း အခြေချသူတွေအပေါ်မှာ တန်ဖိုးနည်းနည်းနဲ့ ပြန်ရောင်းစားပြီး တခြားနေရာမှာ ထပ်မံကျူးကျော်ကြသူတွေလည်းရှိတယ် လို့ ကျူးကျော် ပြဿနာအများဆုံးဖြစ်နေတဲ့ ရန်ကုန်၊ လှိုင်သာယာမြို့နယ်ရဲ့ တိုင်းဒေသကြီး လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဦးနေလင်းက ပြောပါတယ်။
“လှိုင်သာယာမြို့နယ်မှာ ကျူးကျော်ပေါင်းက အိမ်ထောင်စု တစ်သိန်းခွဲ ဝန်းကျင်လောက်ရှိမယ်။ အဲဒီမှာ အမှန်အကန် တကယ်နေစရာမရှိတဲ့သူတွေလည်းပါသလို လုပ်စားကြတဲ့ သူတွေလည်း ပါတယ်။ နောက်ပြီးတော့ ဒီကျူးကျော်တွေကို အကြောင်းပြုပြီး နေစရာအတည်ဖြစ်ဖို့ လုပ်ပေးမယ်၊ ဘာညာဆိုပြီးတော့ ပါတီဝင်ကတ်တွေထုတ်ပေး၊ လမ်းစရိတ်ဆိုပြီးတော့ ငွေထောင်ဂဏန်းကောက်ခံတဲ့ ပါတီတွေလည်းရှိတယ်။ အမျိုးစုံနေတာပဲ” လို့ ၎င်းက ဆိုပါတယ်။
အဲဒီမြို့နယ် ညောင်ပင်ရွာဝန်းကျင် မြေနုကျွန်းပေါ်က ကျူးကျော်ရပ်ကွက်မှာ အိမ်တစ်လုံးကို ၇ သိန်းကျော် ပေါက်ဈေးရှိတယ်လို့ မြစ်ဝကျွန်းပေါ်ကနေ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နှစ်က ပြောင်းလာသူ ဦးသိန်းလွင်က ပြောပြတယ်။ သူပြောတဲ့ ၇ သိန်းကျော် ဆိုတဲ့အိမ်ဟာ ဝါးနဲ့ဆောက်ထားပြီး ၁ဝ ပတ်လည်ကျော်ကျော်ရှိတဲ့ တဲအိမ်ပါ။
“ရွှေပြည်သာက အုတ်စက်မှာ ဝင်လုပ်ရင်း အဲဒီစက်ရုံ လိုင်းခန်းမှာနေသေးတယ်။ အဲ စက်ရုံက ဝင်ငွေနဲ့မလောက်လို့ အပြင်ထွက်လုပ်တော့ အိမ်ငှားနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုမှ အဆင်မပြေတာနဲ့ ဒီနေ ရာလေးမှာ ကိုယ်ဘာသာဝင်နေတာ” လို့ နာဂစ်မုန်တိုင်းဒဏ်ကြောင့် ဝါးခယ်မမြို့မှာ ရှိတဲ့ သူ့ရဲ့လယ်ယာလုပ်ငန်းများ အကုန်ဆုံးရှုံးပြီး ရန်ကုန်ရောက်လာတဲ့ ဦးသိန်းလွင်က ရှင်းပြပါတယ်။
မြေနေရာလုသူများနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အတွက် နေရာရွှေ့ ခဲ့ရတာ သုံးကြိမ်ရှိပြီလို့ သူက ဆက်ပြောပါတယ်။
အစိုးရက ဖယ်ရှားပေးဖို့ သတိပေးစာတွေ ထုတ်ပြန်ပေမယ့် ဘယ်သူကမှ ထွက်မသွားကြပါဘူး။ လူအုပ်စုနဲ့၊ ရဲလုံခြုံရေးတွေနဲ့ ဝင်ရောက်ဖယ်ရှားတဲ့အခါ နှစ်ဖက် ပဋိပက္ခဖြစ်ပြီးမှ ရှင်းလင်းနိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေလည်းရှိပါတယ်။
“ကျူးကျော်တွေပေါ်မှာ လုပ်စားပြီးခေါင်းပုံဖြတ်တဲ့သူတွေက တကယ်တမ်း အစိုးရနဲ့ တိုက်ရိုက်မထိတွေ့ရဘဲနဲ့ တကယ်နေစရာမရှိလို့ ငွေနည်းနည်းလေးနဲ့ ဝယ်လို့ရလို့ ဝယ်နေကြတဲ့ သူတွေက ‘ဖယ်ရှားဟေ့’ ဆိုရော ကျွန်တော်တို့ရဲတွေနဲ့ တိုက်ရိုက်ဖြစ်ကြရော။ ကျူးကျော်ပြဿနာက တကယ့်ကို ကိုယ်တွယ်ရခက်တဲ့ကိစ္စဗျာ” လို့ ရန်ကုန်တိုင်း ရဲတပ်ဖွဲ့မှ အမည်မဖော် လိုသူ ရဲမှူးကြီးတဦးက ပြောပါတယ်။
ဒီပြဿနာဘယ်လိုရှင်းမလဲ
ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီးအတွင်း လူဦးရေ ၇ သန်းကျော်နေထိုင်ကြရာမှာ ၂ သန်းနီးပါး (၂၆ ရာခိုင်နှုန်းကျော်) က အိမ်ငှားနေကြရသူတွေ၊ အဆောင်နေကြသူတွေ၊ ကျူးကျော်နေထိုင်ကြ သူတွေဖြစ်တယ်လို့ မြို့ရွာနှင့် အိုးအိမ်ဖွံ့ဖြိုးမှု ဦးစီးဌာနရဲ့ စာရင်းများအရ သိရပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ပိုင်းတွေအတွင်း ရန်ကုန်အပါအဝင် မြို့ကြီးအချို့မှာ အစိုးရက အိမ်ရာစီမံကိန်းတွေ အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ပါတယ်။ စီမံကိန်းထဲက တန်ဖိုးနည်းတိုက်ခန်းတစ်ခန်းက ကျပ်သိန်း ၂ဝဝ ဝန်းကျင် ရှိတာမို့ အခြေခံလူတန်းစားတွေ ဝယ်ယူနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
ရန်ကုန်တိုင်းအစိုးရအဖွဲ့က ကျူးကျော်များအရေးအတွက် ယခုဘဏ္ဍာနှစ်အတွင်း အငှားအိမ်ရာစီမံကိန်းကို ဒဂုံမြို့သစ်တောင်ပိုင်းမှာ ကျပ်ဘီလျံ ၂ဝ သုံးပြီး အကောင်အထည်ဖော် နေ ကြောင်း ရန်ကုန်တိုင်းအစိုးအရအဖွဲ့ နယ်စပ်ရေးရာနှင့် လုံခြုံရေးဝန်ကြီးဟောင်း ဦးတင်ဝင်းက ပြောပါတယ်။
“ကျူးကျော်တွေထဲမှာမှ အမှန်တကယ် နေစရာမရှိတဲ့ လက်လုပ်လက်စားတွေကို စိစစ်မယ်။ မှန်ကန်မှုရှိရင် သူတို့ကို ဦးစား ပေးမှာပါ။ အဲဒီ ကျူးကျော်တွေကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ လုပ်စားကြတဲ့သူတွေဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့က ထိထိရောက်ရောက် အရေးယူမှာ။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အတိုင်းအတာတခုထိ ပြေလည်မယ်လို့ ယူဆပါတယ်” လို့ ဦးတင်ဝင်းက ဆိုပါတယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အတွင်းက ဗဟန်းမြို့နယ် ကိုယ်စားလှယ် ဒေါ်ညိုညိုသင်းက ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး လွှတ်တော်ကို အငှားအိမ်ရာကိစ္စ အဆိုတင်ရာမှာတော့ ပယ်ချခံရပါတယ်။
လက်ရှိအိမ်ရာ စျေးကွက်အနေအထားကြောင့် ကျူးကျော်သူအရေအတွက် တိုးပွားလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း မဏ္ဍိုင်အိမ်ခြံမြေ အကျိုးဆောင်လုပ်ငန်းရဲ့ မန်းနေဂျင်း ဒါရိုက်တာ ဦးသန်းဦးက သုံးသပ်ပါတယ်။
“အရင်ကတော့ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်မြေပေါ်မှာ လာနေသလား၊ မလာနေဘူးလား ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပါဘူး။ အခုမှ စက်မှုဇုန်တွေ တိုးပွားလာတာ၊ မြေဈေးက ကောင်းလာတာကြောင့် အခုရှုပ်ထားမှ နောင်ရှင်းဆိုသလို အင်းအားရှိတဲ့သူတွေ ကိုယ့်အင်အားကို အသုံးပြုကြရင်း ပြဿနာတွေက ဖြစ်လာတာ။ ဒါကို အစိုးရအနေနဲ့ ဂရုစိုက်ဖြေရှင်းသင့်တယ်” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
ရန်ကုန်တိုင်းရဲ့ လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးဖြစ်သူ ဦးနေလင်းကလည်း ကျူးကျော်အရေးဟာ ပြည်ထောင်စုအစိုးရကိုယ်တိုင် ဥပဒေ၊ စီမံချက်တွေနဲ့ ဖြေရှင်းရမယ့် ပြဿနာ ဖြစ်ကြောင်း သုံးသပ်ပါတယ်။ လက်ရှိအချိန်မှာ တိုင်းအစိုးရဖြေရှင်းနေတဲ့ ပုံစံ လွဲမှားနေတယ်လို့ သူက ဆိုပါတယ်။
“ဖျက်မယ်၊ ဖယ်ရှားမယ်ဆိုရင်လည်း သူတို့ကို အချိန်ကာလတခုတော့ ပေးဖို့လိုတာပေါ့။ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းတွေက ဖယ်ရှားတဲ့အခါ အုပ်စုလိုက်ဖွဲ့ပြီး ဝင်တယ်၊ ဖယ်ရှားတယ်။ ကုမ္ပဏီကြီးတွေလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ အုပ်စုလိုက် ဝင် အတင်းဖယ်ရှားနဲ့ ဥပဒေမဲ့တွေ လုပ်နေကြတယ်” လို့ သူက ဆက်ပြောပါတယ်။
ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကလည်း ကျူးကျော်တွေဖယ်ရှားရာမှာ နှစ်ဖက်လူအုပ်စု သွေးထွက်သံယိုမဖြစ်စေရေး၊ ပဋိပက္ခ မဖြစ်ပွားစေရေးအတွက်သာ ရည်ရွယ်ပြီး လုံခြုံရေးလိုက်ပါဆောင်ရွက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ မည်သည့်ဘက်ကိုမှ ဘက်လိုက် ဆောင်ရွက်ပေးနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး ရဲတပ်ဖွဲ့၊ သတင်းနှင့် ပြန်ကြားရေးဌာနမှ တာဝန်ရှိ ရဲမှူးကြီး တစ်ဦးက ပြောပါတယ်။
ပြောင်းရွှေ့ပေးဖို့ အကြိမ်ကြိမ် အသိပေး၊ အကြောင်းကြားထားပေမယ့် ကျူးကျော်နေထိုင်သူများက လိုက်နာခြင်း မရှိဘဲ သွားရောက်ဖယ်ရှားသူတို့ကို လူအုပ်စုနဲ့ ပိတ်ဆို့ထားတတ် ကြတယ်လို့ သူက ရှင်းပြပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့လည်း ကိုယ့်ပြည်သူတွေအပေါ်မှာ အကြမ်းဖက်တာမျိုး ဘယ်လုပ်ချင်ပါ့မလဲ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခါတစ်ခါတော့ လက်ဦးမှု ယူရတဲ့သဘောမျိုး သက်ရောက်သွားတာပေါ့။ ကျူးကျော်တွေဘက်ကသာ ဥပဒေနဲ့အညီ အသိပေးတာကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ရင် ဒီလိုဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး” လို့ သူက ဆက်ပြောပြတယ်။
ရောဂါလက္ခဏာကို မကုပါနဲ့၊ ဇာစ်မြစ်ကို ကုပါ
ကျူးကျော်နေရာ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရတဲ့အတွက် မိသားစုနဲ့ အတူ မနေနိုင်တော့ကြောင်း၊ အမှန်တကယ် နေစရာမရှိတဲ့သူတွေကို တခုခု စီစဉ်ပေးရန် အစိုးရထံ တောင်းဆိုသွားမှာ ဖြစ်ကြောင်း မင်္ဂလာဒုံမြို့နယ်၊ တံတားဘောင်ကျေးရွာနားအနီးက စားကျက်မြေပေါ်မှာ ကျူးကျော်နေထိုင်ခဲ့တဲ့ မသီတာက ဆိုပါတယ်။
“အစိုးရပိုင် မြေလွတ်တွေ အများကြီးပါ။ တကယ်သာ ပြည်သူတွေအပေါ်မှာ စေတနာရှိရင် မြေတွေ သိမ်းထားပြီး ဘာစီမံကိန်းမှ၊ အဆောက်အဦးမှ မဆောက်ဘဲ ထားထားတဲ့ မြေတွေ၊ မြေလွတ်မြေရိုင်းတွေမှာ စနစ်တကျနဲ့ နေရာချထားပေးကြည့်ပါ။ နေစရာခက်ခဲတဲ့ ပြည်သူတွေက ထိုင်တောင်ရှိခိုးလိုက်ကြဦးမယ်” လို့ မသီတာက ပြောပါတယ်။
နေအိမ်များကို ဖယ်ရှားရုံဖြင့် ကျူးကျော်ပြဿနာ ပြေလည်မယ်မဟုတ်ဘဲ ဖယ်ရှားခံရသူတွေက တခြားနေရာများမှာ သွားရောက် ကျူးကျော် နေထိုင်ကြဦးမှာဖြစ်တယ်လို့ မသီတာက ရှင်းပြပါတယ်။
“ကျမတို့ကျူးကျော်ခဲ့တဲ့ မြေတွေဟာလည်း အခုချိန်ထိ မြေလွတ်မြေရိုင်းအဖြစ် ရှိနေတုန်းပဲ။ မြေလွတ်မြေရိုင်း ဥပဒေမှာကိုက ပါပြီးသား။ စီမံကိန်းအကောင်အထည်မဖော်ရင် ဘယ်ပြည်သူမဆို ဝင်ရောက်နေထိုင်ခွင့်ရှိတယ်” လို့ မသီတာကပြောပြတယ်။
ဆက်စပ်သတင်းများ
Donate
လွတ်လပ်တဲ့ မီဒီယာအဖြစ် မြန်မာနိုင်ငံမှာ ရေရှည်ရပ်တည်နိုင်ရေးအတွက် သင်တို့ အကူအညီကို လိုအပ်နေပါတယ်။
